گاهی باید گذاشت و گذشت

علی مصطفی زادگان/صاحب امتیاز و مدیر مسوول نشریه قانونمند؛ماجرای استعفای سه وزیر از کابینه تدبیروامید، حرف و حدیث های زیادی بدنبال داشت،تحلیل های زیادی دراین خصوص ارائه شد از منتقدان گرفته تا حامیان دولت اعتدالی، ولی نکته تقریبا مشترک در اکثریت قریب به اتفاق تحلیل ها، ماجرای استعفای علی جنتی وزیر محترم فرهنگ و ارشاد بود که نتیجه کشمکش های سیاسی شد.

شاید روحانی در انتخاب ایشان از همان اول و براساس برنامه هایی که برای ترمیم وزارت ارشاد داشت تا قهر و خانه نشینی را از این وزارتخانه بزداید، بزغم خود فردی را انتخاب کرده بود که می تواند نقطه تعادل دوجریان سیاسی کشور باشد و در این برهه حساس برای اثبات همسویی مجلس با دولت و استقامت در برنامه های قبلی از قبیل برجام و مذاکرات هسته ای که انتقادات زیادی را در بر داشت، اقدام برای تغییر در حوزه ای که منتقدانی خاص داشت، سوپاپ اطمینان ماندگاری در پاستور باشد و تنها گزینه ای که در این تغییرات باید می گذاشت و می گذشت، دکتر علی جنتی بود.

وقتی سخنان علی جنتی در مراسم خداحافظی را شنیدم نا خودآگاه یاد این شعر افتادم:

بگذارید و بگذرید
ببینید و دل مبندید
چشم بیاندازید و دل مبازید
که دیر یا زود باید گذاشت و گذشت

با خودم گفتم: عجب روزگاری شده است، اگر فردی هم بتواند مفید باشد باید فدا شود، تغییر وزیر آموزش و پرورش را به حساب اقدام قبل عمل استیضاح مجلس، وزیر ورزش را از کم کاری و جبران فقدان یار نزدیک رئیس جمهور که در مجلس قبل نتوانست رای اعتماد کسب کند فرض کنیم، تغییر وزیر ارشادی که به نوعی آشتی عمومی در حوزه فرهنگ ایجاد کرده بود را کجای دلم بگذارم؟!

وزرای حوزه های اقتصادی که بیمه برجام شده اند، حتی اگر عملکرد ضعیفی هم داشته باشند زیرا اقدام به تغییر در حوزه های اقتصادی اذعان به عملکرد ضعیف و در سیبل حملات منتقدین قرار گرفتن را بدنبال داشت، از اینرو تغییرات در این حوزه ها در این برهه از زمان که کمتر ۸ ماه به انتخابات ریاست جمهوری مانده، اصلا عاقلانه نبود ولی سوالی که در ذهن متباتر می شود چرا حوزه فرهنگ همیشه فدای حوزه های اقتصادی باید گردد؟ مگر فراموش کرده ایم که استاد شهید مطهری فرموده بودند: اگر فرهنگ یک مملکت اصلاح شود، همه چیز در آن مملکت اصلاح می شود.

انتقادات بسیاری در حوزه فرهنگ به دولت تدبیروامید وارد شد ولی حجب و حیای خاص دکتر علی جنتی مانع شد که پرده دری بکند یا بخواهد لب به سخن و انتقاد از عدم تعامل یا از برخی اقداماتی که با بداخلاقی سیاسی، تیشه به ریشه فرهنگ سیاسی می زند، حرفی بزند زیرا که وی می دانست، در فرهنگ اخلاق از سیاسی بازی اولی تر است و شایسته نیست این حوزه را اسیر کشمکش سیاسی کند، دردی از قبیل کمترین اعتبار در مقابل بیشترین انتظارات، یا بهتر است بگویم با بی پولی برای فرهنگ کار کردن، درد بزرگیست و این فقط عشق می خواهد که اهالی فرهنگ و هنر، دندان بر جگر سوخته گذاشته و لب نگشوده اند و شخصی مثل دکتر علی جنتی که خود از جنس اهالی فرهنگ است بهتر بر این دردها واقف است که خودرا فدا کرد و گذاشت و گذشت….

شاید عده ای تصور می کنند که علی جنتی نتوانست در مقابل برخی انتقادات موضع مقاومت تری داشته باشد، ولی بنده معتقدم وی نه به دلیل عدم توانایی، بلکه بدلیل اینکه بهتر از همه می دانست خرده فرهنگ ها خیلی وقت است مغفول مانده و اقتصاد بیمار است و ایجاد تنش و کشمکش و دست آویز کردن برخی موضوعات برای قدرت نمایی، شایسته کار فرهنگی نیست که فرهنگ را آلوده بازی های سیاسی کردن، ضربه به فرهنگ است، کشور درحال حاضر به تحول اقتصادی و باز شدن گره های کور اقتصادی و رونق معیشت مردم بیشتر احتیاج دارد تا فرهنگ را دست آویز کشمکش سیاسی کردن و این یعنی گذاشتن و گذشت کردن که سخنان قابل تامل علی جنتی در مراسم خداحافظی دل همیشه پردرد اهالی فرهنگ را دوباره دردمندتر کرد ولی بگذریم، به هرحال باید پذیرفت که ما عادت کرده ایم برای شادی روح اموات مان فاتحه بخوانیم، چون وقتی از دستشان می دهیم به یاد این می افتیم که باید به فکر شادی روح آنها باشیم ولی وقتی درکنارمان هستند اصلا یاد این نیستیم که روحشان نیاز به شادی دارد.

در پایان امیدوارم این تغییر در وزارت متولی فرهنگ و ارشاد سبب خیر گردد و قیل و قال های این حوزه از قبیل کنسرت و موسیقی و چاپ و … که شاید دهمین اولویت در حال حاضر در کشور باشد پایان یابد و مسوولین ارشد اجرایی بیشتر به فکر تحول در حوزه های اقتصادی و ایجاد رونق در معیشت مردم باشند.

روزگارتان شاد؛ افکارتان پاینده باد

علی مصطفی زادگان

پنجم آبان ماه یکهزاروسیصدونودوپنج